13-letni detektyw Kalle Blomkvist i jego przyjaciele - Ewa-Lotta i Anders - oswobadzają porwanego Rasmusa i udaremniają wywiezienie za granicę ważnego wynalazku. Od razu zostajemy wciągnięci w bieg dramatycznych wydarzeń. Rozpoczyna się kolejne lato, które jak zwykle zapowiada się dla grupki przyjaciół z małej miejscowości na pełne niesamowitych przygód. Trwa odwieczna wojna Dwóch Róż. Wymyślne potyczki i podchody, poszukiwanie i wykradanie sobie małego, dziwnego kamienia rozpalającego emocje i wyobraźnię dzieci. Przypadkowe spotkanie z pięcioletnim Rasmusem nie wygląda na początek znaczących, dramatycznych wydarzeń. Jego tatą jest sławny profesor opisywany w gazetach w związku z wielkim odkryciem naukowym. Wynajął on willę Eklunda na okres wakacji, żeby odpocząć tu od trudów pracy i rozmaitych problemów osobistych. Cóż, kiedy złoczyńcy nie śpią, a zło tylko czeka na stosowny moment, by wkroczyć do akcji. Białe Róże, uczestniczące w nocnej potyczce z Czerwonymi, stają się przypadkowymi świadkami uprowadzenia profesora i jego syna przez nieznanych sprawców. Nieznanych przynajmniej w pierwszej chwili. Evie-Lotcie udaje się zakraść do samochodu porywaczy, a Kalle i Anders śledzą ich samochód. Okazuje się, że Rasmus z ojcem zostają wywiezieni na pewną wysepkę u wybrzeży Szwecji. Kto porwał naukowca i jego syna? Dlaczego? Czy grupce przyjaciół uda się przeszkodzić w planach porywaczy? Jaką rolę odegra w tym wszystkim mały Rasmus? Tym razem jest znacznie poważniej i bardziej dramatycznie niż dotychczas. W grę wchodzi bowiem szpiegostwo i bezwzględna walka o nowoczesne technologie. Dzieci znowu stykają się z groźnymi pomrukami świata dorosłych, z przemocą i wyrachowaniem. Ale i z ludzkimi odruchami, umiejętnością sięgnięcia w głąb własnego serca. Postać pięcioletniego Rasmusa znacząco ożywia fabułę powieści. Dziecko jest zarazem nieznośne i urocze, wyprowadzające z równowagi i zachwycające. Autorka z dużą gracją opisuje zachowania malucha oraz reakcje na nie starszych dzieci i dorosłych. Jak zwykle u tej pisarki, dużo tu niezwykle trafnych spostrzeżeń i ciekawych obserwacji świata dzieci. Sporo ciepła i delikatnego humoru. Astrid Lindgren unika prostych schematów i banałów, naiwnych sytuacji i irytujących dialogów. Potrafi wznieść literaturę dziecięcą na wyżyny. Nie rezygnując z wysokiej jakości swojej prozy, pisze pięknie, zrozumiale i ciekawie. [granice.pl