Napisana z rozmachem polifoniczna opowieść o rodzinie i nadchodzącej katastrofie. W powrocie do domu jest coś szczególnego. Albo się to lubi, albo się tego nie lubi, ale nie można być wobec tego obojętnym. Rodzina Toimich liczy czternaścioro dzieci, jeśli brać pod uwagę także nieżyjącą dwójkę. Wychowane przez surowego ojca i bezradną matkę rodzeństwo dzieli się na tych, którzy opuścili rodzinny dom i próbują uporać się z traumami, oraz tych, którzy zostali. Zbliżające się święta i przyjazd Annie, najstarszej żyjącej siostry, gromadzi ich znów wszystkich razem. Teraz jednak jest inaczej, bo choć relacja między rodzicami i rozkład sił się nie zmienił, rodzeństwo ma wspólny cel, który pragnie zrealizować za wszelką cenę. Wydarza się jednak coś, czego żadne z nich nie planowało. To nie jest dynamiczna książka, a jednak nie sposób się od niej oderwać. Bo ogrom bohaterów i sposób, w jaki Nina Waha opisuje ich kontakty na przestrzeni lat, jest duszny, ma w sobie ten skandynawski chłód i po prostu czaruje. I udowadnia, że historia może brzmieć na różne sposoby, w zależności od tego, kto ją akurat opowiada. Co może się zdarzyć, gdy nagle jedenaścioro w większości dorosłych już dzieci zjedzie do rodzinnego domu? Jakie konflikty się odnowią, a które krzywdy zostaną zapomniane? I pod jakim pretekstem ogromna familia zjeżdża się w tym samym czasie? Czy powrót Annie na zimne rubieże Finlandii wywoła lawinę, która zmieni rodzinę o sto osiemdziesiąt stopni? I czy tak różne osobowości, będą chciały z tej lawiny cokolwiek uratować? A może będą gotowe poświęcić niektórych członków w imię większego dobra? W imię oczyszczenia, na które czekali latami? Nina Wähä po kolei, niczym skazańców przedstawia kolejne ofiary dramatu i pochyla się nad nimi z pewną, można powiedzieć, matczyną czułością. By potem bezlitośnie na nowo otworzyć i obnażyć stare rany.