Niezwykłe istoty występujące na kartach tej książki, łączącej erudycję i wdzięk, wzbudzały ongiś podziw lub strach, inspirowały ludzkie wierzenia i przesądy. Poszczególne okazy fantastycznej fauny, rozproszone po najrozmaitszych religiach i mitologiach, a także dziełach literackich, grożą mękami piekielnymi, niekiedy wróżą pomyślność, czasem wkraczają niemal na obszar metafizyki. Jak pisze sam Borges: Treść tej książki usprawiedliwiałaby włączenie Hamleta, kropki, akapitu, powierzchni, nadprzestrzeni, wszelkich klasyfikacji, być może każdego z nas, a także bogów. W sumie - niemal wszechrzeczy. Ograniczyliśmy się jednak do tego, co bezpośrednio wiąże się z pojęciem „istot zmyślonych”... dziwnych stworów, jakie w czasie i przestrzeni poczęła ludzka wyobraźnia. Tomik ten, opublikowany w 1967 roku (przy współpracy z Margaritą Guerrero),w pierwszym polskim wydaniu nosił tytuł Zoologia fantastyczna. Teraz wracamy do tytułu, jaki nadał mu Borges. Carlos Mastronardi we wstępie do "Zoologii fantastycznej": „Żyją na kartach tej książki, gdzie łączą się z sobą erudycja i wdzięk, niezwykłe istoty, które zaspokajają czy też kiedyś zaspokajały jedną z potrzeb duchowych człowieka. Wiadomo już, te nie ma niczego przypadkowego w koszmarach i snach. Słynne zwierzęta, które występują w tej uroczej książce, są realne jako przedmiot podziwu i strachu albo przejaw ludzkiego upodobania do magii. Przedstawione tu istoty wyimaginowane określają się przez swój kształt lub swoje czyny, przy czym to, co tają pod formą zewnętrzną, zawsze pozostaje w ukryciu. Mimo że zdajemy sobie sprawę z ich nierealności, robią na nas nie mniejsze, a nieraz i większe wrażenie, niż niektóre stworzenia konkretne, ziemskie. Jak wszelkie twory wyobraźni, posiadają godność i czystość. Poszczególne okazy tej fantastycznej fauny rozproszyły się po różnych religiach i mitologiach. Obiecują nam męki piekielne, wróżą zdobycie rozmaitych dóbr i czasem niemal wkraczają na obszar metafizyki…”