Chodź – mówi Anna Kasiuk – opowiem Ci o Łowiskach, w których obcowanie z duchami zmarłych to codzienność, a trup ściele się gęsto.

Sto lat temu ojciec, prosty chłop, utopił swoją córkę, bo ta wdała się w romans z panem. I urodziła bękarta. Klasyczny układ: Jeremi i Matylda, panicz z dworu i dziewka ze wsi. Owszem, utopiona, ale od z górą stu lat jej dusza błąka się po obejściu.

Życie za życie.

Praprawnuk za syna.

Smutne to: tyle lat straszyć i uwodzić. I kogóż to? Własnego prapotomka, drugiego w pokoleniu, któremu, według klątwy Jeremiego rzuconej po śmierci ukochanej pisane jest, by umarł w obłędzie. Skoro dziad cierpiał, to ten sam dramat zadedykował następcom. Po czym popełnił samobójstwo. Swoją drogą: czy kazirodztwo obejmuje seks współczesnych z przedstawicielami (czytaj: duchami) świętej pamięci poprzednich pokoleń?

Oto i mamy dwie matki: jedna czeka na poród, a druga odeszła z tego świata nie z własnej woli i syna straciła. Uważa, że jej ból to niespłacony dług następnych pokoleń. Odebrano jej dziecko, więc wie, jak wtedy cierpi matka, a jednak innej chce uczynić to samo.

Dziecko za dziecko.

Przyszłość za przeszłość.

Pragnienie kobiety? Być kochaną. Mówią: uważaj, czego sobie życzysz, bo marzenia się spełniają. Niektórym dubeltowo. Co ma zrobić ta, którą pokocha dwóch mężczyzn, w dodatku braci?

W Łowiskach dni mijają tak, jakby przeklęta Matylda wciąż nie powiedziała ostatniego słowa i tylko czekała na odpowiedni moment, by uderzyć ze zdwojoną siłą. To miejsce nakazuje: patrz tak, żebyś widział, słuchaj tak, żebyś słyszał. Niby taka mazurska pipidówa, zaścianek nad jeziorem, a horror jakby amerykański. Ona, ich dwóch i ruda szkarada – miłość nie z tej ziemi.

Kasiuk stawia pytanie: czy odebranie sobie życia to słabość i ucieczka czy poświęcenie?

Jagoda to trzeci tom z cyklu „Łowiska”.

Czytajcie i czekajcie na finał.

Mijają lata, a Maja wciąż tęskni za ukochanym. Nie potrafi pogodzić się z niełaskawością losu i konsekwencjami klątwy rzuconej przez zrozpaczonego przodka. Bo czymże jest żałoba? To miłość, którą nosisz w sobie, a której nie masz już komu dać.

Po burzy zawsze przychodzi spokój.

Wszystkie drogi prowadzą do domu.

Prawdziwa miłość nie zna granic.

Brzmi jak banał?

Jagoda predyspozycje do nadodczuwania odziedziczyła po rodzicach. To córka potępieńca. Ojciec pochodził z rodziny naznaczonej klątwą. Matka zakochała się w nim bez pamięci, a po jego śmierci w dalszym ciągu doświadczała spotkań z gośćmi z tamtego świata. Dla mieszkańców Łowisk bliskość ze zmarłymi jest czymś naturalnym: łagodzi lęk przed nieuniknionym, powoduje, że czują się wyjątkowi, namaszczeni trudną do udźwignięcia schedą. Mazurskie Łowiska ożywają morderczym głodem i z pomocą niezdefiniowanej siły przyciągają nieświadome swego losu ofiary.

Maja kocha to miejsce. Kojarzy je z najpiękniejszymi wspomnieniami. Jednak to miłość toksyczna. A opętany mocą klątwy duch ukochanego szepcze: „Kocham cię tak bardzo, że musze cię…”.

Oto ona: czwarta, ostatnia część sagi „Łowiska”, tetralogii o ludziach, którzy kochali za bardzo.

Czytajcie i szukajcie na półkach księgarskich innych tytułów Anny Kasiuk.

„Kochać, jak to łatwo powiedzieć…”. Nieprawdaż?
Autorzy tejże antologii wskazują, że miłość bywa koniecznym do spełnienia obowiązkiem społecznym, uwięzieniem w niezrozumieniu, niedopowiedzianym rozczarowaniem, oddaniem siebie drugiemu człowiekowi w chwili ostatecznej, niedokończoną książką, która daje wskazówki do dalszego życia, uczuciem tak silnym, że trzeba zabić lub zwykłym trzymaniem się za ręce.
Z definicji "kochać" to złożone uczucie oznaczające głębokie przywiązanie, troskę, zaangażowanie i akceptację drugiej osoby, obejmujące zarówno sferę emocjonalną, jak i fizyczną.
Kochałeś, kochasz lub będziesz kochał, więc wiesz, że miłość może mieć wiele twarzy. Który jej wizerunek jest prawdziwy? Czy miłość to zimna królowa, która tocząc boje, nie bierze jeńców? Drogi Czytelniku, rozkoszuj się czerpaniem mądrości z dobrej literatury i pamiętaj: w miłości i na wojnie wszystkie chwyty dozwolone.

Ewa Hoffmann-Skibińska

Miłość w tych nowelach nie jest bezpiecznym schronieniem, lecz polem minowym codziennych gestów, słów i przemilczeń. Czułość splta się tu z lękiem, a bliskość potrafi ranić równie mocno jak odrzucenie. To poruszające, niepokojąco prawdziwe historie o tym, jak łtwo kochać i jak trudno ocaleć."

Paweł Małaszyński