Ksiądz Józef Tischner opisuje to, czego społeczeństwo jest świadome, koegzystując ze sobą codziennie, a nie ma formy materialnej. Celem tej książki jest refleksja na poziomie metafizycznym, przebicie tego jednowymiarowego myślenia, na które zdaje się chorować współczesne społeczeństwo. Rewelacyjna, by wykorzenić przekonanie, że istnieje jeden uniwersalny i prawdziwy sposób myślenia. Bogata edukacyjnie pod względem teorii filozofii. To ten typ książki gdzie nabierasz mądrości, innego spojrzenia i dojrzałości. Nie da się oddzielić człowieka całkowicie od części duchowej, bo prędzej czy później człowiek będzie szukał jego ekwiwalentu gdzie indziej przez swoją naturę. Porusza kwestie, w których nie każdy swobodnie się odnajdzie choćby ze względu na dużą różnorodność poglądów i przekonań społecznych np. ateiści decydujący się na tę lekturę muszą mieć otwartą głowę ze względu na biblijne odniesienia, w przeciwnym razie lektura może okazać się męcząca) nie mniej autor świetnie wskazał te wszystkie niuanse i ludzkie słabostki. Ksiądz Józef Tischner potrafił dotrzeć do każdego człowieka, czy był to światły intelektualista czy prosty robotnik. Niezależnie czy wygłaszał wykład na uczelni, pisał artykuł czy głosił kazanie w małym wiejskim kościółku na Podhalu jego przekaz zawsze charakteryzowała prawda. Prawda o kościele, jego wadach i bolączkach. Prawda o nas wiernych, którzy z imieniem Chrystusa na ustach często swoim zachowaniem zaprzeczamy w życiu codziennym chrześcijańskim cnotom. I w końcu prawda o świecie, który mimo, że pędzi i zmienia się na naszych oczach jest światem, który nadal opiera się na wartościach uniwersalnych: nadziei, wolności i miłości.