Głównym bohaterem jest tytułowy dziadek, ale nie taki zwykły, siedzący w bujanym fotelu z fajeczką. To były agent specjalny, który mimo emerytury wciąż zna wpływowych i niebezpiecznych ludzi. Zamierza wykorzystać te kontakty, by pomóc wnuczce Emilce, której operacja ratująca życie przewyższa możliwości finansowe rodziców.Dziadek wzbudza sympatię i podziw. Jest niezwykle oddany wnuczce i gotów zrobić dla niej wszystko. Choć akcja, jaką podejmuje, jest ryzykowna, pokazuje jego determinację i spryt. Narracja przeplata czasy teraźniejsze z przeszłością, z przewagą tej drugiej. Widać, jak doświadczenia zdobyte w pracy wywiadowczej wpływają na jego działania w obecnych wydarzeniach: umiejętności, które zdobył jako agent okazują się nieocenione. Historia młodego Jana Skórzewskiego pokazuje, że od najmłodszych lat uczył się przetrwania i niezależności, musiał radzić sobie z samotnością i trudnościami, co ukształtowało jego charakter.Choć książka zapowiadała się jako wzruszająca obyczajówka, bliżej jej do powieści szpiegowskiej. Większość treści poświęcona jest szkoleniu agenta i pracy wywiadowczej. Choć nie znam się na tym temacie, sposób przedstawienia szkolenia wydaje się realistyczny. Ciekawym wątkiem jest również uprzedzenie agentów, by nie przywiązywali się do ludzi, co z uwagi na specyfikę ich pracy może powodować komplikacje. Dziadek doświadczył w praktyce, jak trudne mogą być to sytuacje.Autor posługuje się bogatym językiem i dużą wiedzą historyczną. Czasy drugiej wojny światowej i zimnej wojny są realistycznie oddane. Jednak momenty napięcia, szczególnie w finale, gdy dziadek realizuje swoją misję, są dobrze skontrastowane z opisami przeszłości i utrzymają zainteresowanie czytelnika.Dziadka widzimy postać silną i zdecydowaną. W przeciwieństwie do rodziców Emilki, którzy załamują ręce, on podejmuje działanie, uruchamia wszystkie kontakty by pomóc dziecku