Główną bohaterką powieści jest bezimienna kobieta, która przyjeżdża do domku przyjaciół. Znajduje się on w środku lasu, więc zapewnia odpoczynek od miejskiego zgiełku. Gospodarze wyjeżdżają do pobliskiego miasteczka i nie wracają. Okazuje się, że wokół miejsca, w którym przebywa bohaterka, wyrosła niewidzialna, przezroczysta ściana, która blokuje przejście. Zwierzęta i ludzie będące za tajemniczą barierą wyglądają jak zrobione z kamienia. Od tego momentu kobieta musi radzić sobie sama. Książka stawia przed czytelnikiem wiele istotnych pytań o człowieczeństwo, samotność, przyjaźń, bezpieczeństwo. Czy osoba, która jest ostatnim człowiekiem, może zachować to, co swoiste dla ludzi? Czy ze zwierzętami (domowymi, ale także gospodarskimi) można stworzyć więź? Co napędza człowieka do przeżycia kolejnego dnia, dbania o pożywienie i jako taki komfort? Niektóre pytania pozostają bez odpowiedzi, jednak na inne czytelnik może odpowiedzieć sobie sam. Główna bohaterka żyje tuż przy ścianie w domku myśliwskim odciętym górami od ziem, które także zostały otoczone tajemniczą barierą. Podróżuje, ale nigdy daleko. Jeśli patrzy w dal, to zazwyczaj w świat znajdujący się za ścianą. Woli oglądać zmarłych, a nie odnaleźć żywych. Boi się ludzi, co wielokrotnie podkreśla. Zresztą nie powinno to dziwić, bo w obliczu końca świata ludzie dziczeją i stają się bardziej brutalni. Powieść Haushofer jest w znacznej mierze psychologiczna i skupia się na problemach samotności, alienacji, codziennej walki ze zniechęceniem i poczuciem braku sensu.