Głównym tematem powieści Cabre, ukrytym za orgiastyczną narracją, jest zło, jakie od stuleci, ba, od zawsze przenika ludzki świat i to w taki sposób, że nie zawsze zdajemy sobie sprawę z jego obecności. Zło atakuje zawsze i wszędzie i niszczy co może, wykorzystuje ludzkie słabości, kryje się za religijnym integryzmem oraz ideologicznym doktrynerstwem, rozpala rasowe uprzedzenia i zastępuje nienawiścią miłość. Cabre opowiada o tym wszystkim portretując zło w najrozmaitszych jego wcieleniach, od ludzkiej zawiści, która jest niejako punktem startowym snutej przez narratora opowieści poprzez niegodziwości inkwizycji, poprzez barbarzyństwo hitlerowców aż po zwyczajną chciwość i skądinąd szlachetną pasję kolekcjonerską, która prowadzi zaślepionych nią ludzi poza obszar na którym obowiązują elementarne zasady etyczne. W takim świecie pojawiają się miłość i przyjaźń, jako znaki dobra i moralnego ładu. Ale i miłość pada podcięta przez zło ukryte w napisanym nie wiadomo przez kogo liście. Pisarz nie gasi jednak swoim czytelnikom tego ostatniego światełka w ciemności – miłość udaje się bohaterom uratować, ale po krótkim i szczęśliwym wzlocie zostaje ona wystawiona na straszne próby. Nic więc dziwnego, że w takim świecie ludzie muszą cierpieć z powodu niemożliwości spełnienia swoich marzeń – pomijając miłosne uwikłania to na przykład utalentowany i wybitny skrzypek który cierpi, bo chce być pisarzem, ale w dziedzinie literatury utalentowany jest średnio i nie osiąga żadnych sukcesów (choć finałowe przekroczenie norm może to zmienić). Z kolei wybitny humanista, autor cenionych prac naukowych przez całe dorosłe życie ubolewa, że nie został skrzypkiem, bo uświadomił sobie, że nie dysponuje odpowiednimi zdolnościami i przestał ćwiczyć.