W dziwnym podziemnym świecie, do którego czasami możemy przez przypadek zawędrować, na pewno mamy szansę spotkać dziwne stwory, rzeczy i zjawiska jakie się nikomu nie śniły. Kiedy Dorota i jej kotka Eureka wraz z nowo poznanym kolegą Bobem i jego koniem Barnabą, w wyniku trzęsienia ziemi spadają w bezdenne czeluście ziemi, możemy być pewni, że to początek ich nowej przygody. Tym bardziej, że za chwile dołączy do nich stary przyjaciel Doroty czarnoksiężnik Oz. Wtedy już jesteśmy pewni, że nic im się stać nie może, bo połączeni więzami przyjaźni są w stanie pokonać wszystkie trudności i przeszkody i dostać się z powrotem na ziemię. A po drodze spotykają zarówno przyjaznych mieszkańców krainy Głosów, którzy, choć niewidzialni, są niezwykle mili i serdeczni i ostrzegają ich przed niewidzialnymi groźnymi niedźwiedziami. Będą musieli poradzić sobie z warzywnym ludem, jak również i drewnianymi stworami, które dzięki ogniowi i sprytowi Boba zostawią ich w spokoju. Nie ulęgną również młodym smoczkom, które chętnie by ich zjadły niż puściły wolno. A w najtrudniejszym momencie z zamkniętej jaskini w cudowny sposób zostaną przeniesieni do krainy Oz do jej władczyni Ozmy, która z radością powita ich ponownie u siebie. Autor mnożąc przygody nie zapomina jednak o najważniejszej zasadzie rządzącej bajkami, a mianowicie, że z każdej przygody musi być wyprowadzony morał, który jest przesłaniem dla uczestników jak należy lub jak nie należy postępować, a dla dzieci jest wskazówką do właściwego zachowania. Bajka bowiem uczy i wychowuje. Dlatego koń Barnaba zostaje skarcony za nieuprzejme zachowanie względem Drewnianego Konia, którego potraktował lekceważąco i kopnął, a ten wspaniałomyślnie my wybaczył. Również i kotka Eureka podejrzana o zjedzenie świnki ofiarowanej Ozmie zostaje przykładnie nastraszona procesem, który mógłby się skończyć nawet karą śmierci za popełnione przestępstwo, gdyby w ostatnim momencie nie wyznała prawdy. Nasi bohaterowie są zwyczajni. Mocno wszystko przeżywają, nie boją się swoich emocji i uczuć, popełniają błędy, ale potrafią się do nich przyznać i za nie żałować. Doceniają wartość przyjaźni i to ona wyznacza rytm ich postępowania. Gotowi są na wielkie poświęcenie w jej imię, czasem nawet dla niej narażają się na oszustwo czy kłamstwo, ale nie po to, by czynić źle, ale by ratować siebie nawzajem. [lubimyczytać.pl]